"...Το καλλιτεχνικό ενδιαφέρον που νομιμοποιεί την προσοχή μας στην δουλειά της είναι η συγκροτημένη εσωτερική όραση που πετυχαίνει να ισορροπήσει ανάμεσα στη σαφήνεια ανάγνωσης των αντικειμένων και των χώρων και την παρέμβαση ενός συγκρατημένου εξπρεσιονισμού που αποκλείει υφέρπουσες παραχωρήσεις προς τον δεξιοτεχνικό εντυπωσιασμό..."
περισσότερα..
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ 1996
Κριτικός Τέχνης



"...Ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη στο χρώμα η Τουλιάτου κατορθώνει μες΄ από αυτό να τονίσει την ατμοσφαιρικότητα των έργων της καθώς εδώ το χρώμα/φως εκπέμπεται και συνάμα απορροφάται, ακτινοβολεί και συγχρόνως διεισδύει στο φυσικό στοιχείο και περιβάλλον για να διαμηνύσει στην ουσία μια ιδιωματικά εννοημένη μεταφυσική ατμόσφαιρα..."
περισσότερα..
ΝΤΟΡΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ-ΡΟΓΚΑΝ 2000
Δρ.Ίστορικός της Τέχνης -Τεχνοκριτικός

ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΕΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ

Από πού δίνονται τα χρώματα σ’ ένα ζωγράφο; Το χρωματικό του όραμα, η προίκα των χρωμάτων, πως αποκτιέται; Από μέσα του, για να ειπωθεί έτσι, όσο γίνεται πιο απλουστευτικά, ή πιο τις επιδράσεις και τις επιλογές του απ’ έξω κόσμου; Συχνά η διάκριση είναι σχεδόν αδύνατη. Άλλοτε, όμως, κάποιες μαρτυρίες αποκαλυπτικές φέρνουν στο φως την απόδειξη μιας εσωτερικής κυοφορίας απόλυτα αρμονικής του χρωματικού με το καλλιτεχνικό μετιέ, προκειμένου να υπηρετηθεί η συγκρότηση του ζωγραφικού οράματος του συγκεκριμένου δημιουργού, χώροι, αντικείμενα, φόρμες, πλαστικές αξίες, ό,τι δηλαδή θα συναπαρτίσει την προσωπική του μυθολογία και αισθητικά και οντολογικά. Σ΄ αυτές τις περιπτώσεις είναι μάταιο ν΄ αναζητήσεις φανερές επιδράσεις ή συγγένειες. Η εσωτερική, συνήθως μακρόχρονη, προετοιμασία τα έχει όλα αφομοιώσει ή εκλεκτικά απορρίψει σε ανύποπτο καιρό, πολύ προτού αρχίσει η μεταφορά στο τελάρο. Προφανώς, αυτή είναι η περίπτωση της Κερασιάς Τουλιάτου. Ύστερα από μια επιτυχημένη θητεία στην αγιογραφία (φορητή εικόνα και φρέσκο) παίρνει την απόφαση να περάσει αποκλειστικά στην "κοσμική" ζωγραφική. Να "δει" και να ερμηνεύσει με τους τρόπους και τις δυνατότητες της τον υπαρκτό πλέον κόσμο, τον επίγειο και να "γιογραφήσει" το εσωτερικό της "μαρτυρολόγιο". Απόλυτη αποκοπή από το ζωγραφικό της παρελθόν. Κιόλας αυτή η στροφή είναι ένα δείγμα γνησιότητας της δουλειάς της. Χωρίς αμφιβολία, αυτή τη ζωγραφική την κυριαρχούν οι δραματικές εντάσεις, οι οποίες όμως δεν υλοποιούνται στη θεματική μυθολογία αλλά στους τρόπους και την εκτέλεση. Άλλωστε, τα θέματα της Τουλιάτου είναι λιγοστά, τοπία, νεκρές φύσεις και εσωτερικά. Πράγματα όλα γνωστά από την μακραίωνη αναφορά της ζωγραφικής σ΄ αυτά. Όμως στην περίπτωση ετούτη, το καλλιτεχνικό ενδιαφέρον που νομιμοποιεί και την προσοχή μας σε αυτό, είναι η συγκροτημένη εσωτερική όραση που πετυχαίνει να ισορροπήσει ανάμεσα στη σαφήνεια ανάγνωσης των αντικειμένων και των χώρων και την παρέμβαση ενός συγκρατημένου εξπρεσιονισμού που αποκλείει υφέρπουσες παραχωρήσεις προς τον δεξιοτεχνικό εντυπωσιασμό. Η ελεγειακή ακινησία είναι ο κανόνας που επικρατεί στα έργα της. Ακύμαντη η φύση που περιβάλλει τα αντικείμενα, μια δηλαδή στατική "νεκρή φύση", κατάσταση που αποδίδεται αξιοπρόσεκτα με το καλοδουλεμένο στρώσιμο των χρωματικών επιλογών, τόνων και ημιτονίων των μελανών, των καφέ και της κλίμακας του γκρι μέχρι το μαύρο. Σπάνια, όπως σ΄ εκείνα τα εξαίσια ρόδια, διακριτικά, αισιόδοξα χρωματικά περάσματα, αιφνιδιάζουν το μάτι του θεατή. Ταυτόχρονα, όμως, δεν μπορεί παρά να προσέξει ότι όλα, οι δύο καρποί, τα φύλλα τους, τα σύννεφα, φεύγουν- και όχι μόνο σ’ αυτόν τον πίνακα- προς μιά, προς τα δεξιά, παράλληλη κίνηση αεροσυρμής. Φυγή εσωτερική βέβαια. Κοινό γνώρισμα όλων των πινάκων είναι ότι η δραματική πύκνωση των χρωμάτων έχει θαρρείς "ρουφήξει" το φως, αφήνοντας ένα ισόποσο κατάλοιπο, όπως σε κείνο το εξαίρετης έμπνευσης και εκτέλεσης "τοπίο"με το τραπέζι στην παραλία και το λευκό τραπεζομάντηλο από όπου το ζωγραφισμένο φως εκλύεται (ή μήπως κατακάθεται?) μουντό αφήνοντας την αίσθηση μιας υπαρξιακής λύπης. Την ίδια ενδιαφέρουσα εκδοχή αντικρίζουμε στους άδειους και έρημους εσωτερικούς χώρους, βυθισμένους στις ίδιες πάντα σκιάσεις από όπου μια απροσδόκητη πηγή καθαρού φωτός ανεβαίνει στη γωνία από τους κάτω χώρους. Δεν μπορεί να δεχτεί κανείς ότι όλες αυτές οι ζωγραφικές συμπεριφορές είναι τυχαίες. Η <<καφκική>> ατμόσφαιρα που κυριαρχεί – και παρά την προφανώς συνειδητή απουσία της ανθρώπινης φιγούρας- χαρακτηρίζει την ενδιαφέρουσα εσωτερική καταγωγή και επεξεργασία ενός οράματος το οποίο δεν εξαντλεί τις φιλοδοξίες του σ’ ένα τυπικό εικαστικό βλέμμα, προάγγελο μίας όποιας τυποποιήσεως ή μίας μανιέρας. Αντίθετα, σ’ ετούτη τη ζωγραφική υπάρχει υπόσχεση.
επιστροφή
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ
κριτικός τέχνης

Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΗΣ Κ. ΤΟΥΛΙΑΤΟΥ

Με αφοσίωση, αγάπη και σεμνότητα η Κερασιά Τουλιάτου απεικόνιζε από την αρχή κιόλας της σταδιοδρομίας της νεκρές φύσεις και εσωτερικούς χώρους. Ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη στο χρώμα η Τουλιάτου κατορθώνει μεσ’ από αυτό να τονίσει την ατμοσφαιρικότητα των έργων της καθώς εδώ το χρώμα/φως εκπέμπεται και συνάμα απορροφάται, ακτινοβολεί και συγχρόνως διεισδύει στο φυσικό στοιχείο και περιβάλλον για να διαμηνύσει στην ουσία μίαν ιδιωματικά εννοημένη μεταφυσική ατμόσφαιρα. Χρώμα/φως που αποτελεί τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στις δημιουργίες της Τουλιάτου στο σύνολο τους εννοημένες. Κι αυτό, επειδή μεσ’ από αυτό, η δημιουργός ξέρει να προβάλλει και να πλάθει τα όποια αντικείμενα απεικονίζονται στις νεκρές φύσεις της ή στις όποιες χαρακτηριστικές γωνιές στα εσωτερικά της. Πρόσφατα ζωγραφίζει τοπία ειδωμένα με τα μάτια της ψυχής της. Κι αυτό, επειδή- αν και παραστατικά- τα τοπία αυτά είναι απαλλαγμένα από κάθε διασπαστικό στοιχείο που θα μπορούσε να αποδυναμώσει την ατμοσφαιρικότητα του χώρου. Ατμοσφαιρικότητα ενορχηστρωμένη μεσ’ από τα μάτια της ψυχής της ζωγράφου που ξέρει να απομονώνει, να αισθάνεται και να βιώνει ότι αποκλειστικό και αυθεντικό ερεθίζει δημιουργικά την φαντασία και τον ψυχισμό της. Κι από μια χρυσή τομή τα τοπία αυτά ανάμεσα στο "άμεσο" της παραστατικότητας και την υποβολή που ασκεί η ιδιόμορφα εννοημένη αφαίρεση επικοινωνούν άμεσα σε εμάς καθώς δεν καθηλώνουν την φαντασία μας με επιδερμικές, στείρες, κουραστικές για το βλέμμα περιγραφές. Πρωτόγνωρα κα συνάμα γνώριμα τα τοπία αυτά που θα μπορούσαν να αντιστοιχούν σε πολλά μέρη συγχρόνως, ανασυνθέτουν μέσα μας όσες φορές κι αν τα κοιτάξουμε συνειρμούς, μνήμες, ενθυμήματα προκαλώντας ανθεκτικές στο χρόνο εντυπώσεις. Αυθεντική καλλιτέχνης η Τουλάτου βρίσκεται τώρα στο δημιουργικό ξεκίνημα μιας νέας γόνιμης φάσης στην οποία κυριαρχούν κατεξοχήν ποιητικά μεταφυσικά θέματα.
επιστροφή
ΝΤΟΡΑ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΥ- ΡΟΓΚΑΝ
Δρ. Ιστορικός της Τέχνης - Τεχνοκριτικός